Waar houdt dit op?

October 18th, 2017

Met dit blog wilde ik de vorderingen vastleggen inzake het huis, maar het krijgt steeds meer trekjes van een burentuzie-feuilleton. Het gaat nu over in vandalisme. Maandagochtend trof ik een dikke kras op mijn auto, opzettelijk geplaatst door de buurvrouw. Uiteraard niet te bewijzen. Ik denk als ‘vergelding’ voor het omzagen van de cipres die haar ouders nog hebben geplant. Toen ze langs kwam lopen en daar de losse stukken Cipres zag liggen, gaf ze een soort jammerklacht. Hoe haal ik het in mijn hoofd iets te veranderen aan het huis dat mijn eigendom is? Wrang is dat ik nog steeds niet voor de deur kan parkeren, want ik kwam vast te zitten bovenop de boomstronk.

Nu houd ik mijn hart vast voor wat ik straks bij mijn huis aantref als ik weer terug kom. Deze mensen zijn tot alles in staat.

simpel dakraam

October 13th, 2017

Even een dakvenster uitkiezen is eigenlijk: in een showroom langsgaan, heel veel berekeningen maken, heel lang op zolder zitten kijken, iets ophangen om de afmetingen te visualiseren en dat dan steeds weer, twee keer bellen met de leverancier en timmerman of de spanten onderbroken mogen worden, drie keer naar buiten lopen om te kijken waar de zon op staat en waar de schaduw valt, beneden bij de vensters kijken hoe die me bevallen qua hoogte, uitzoeken of de zoldervloer straks opgehoogd raakt bij isolatie en of de ramen onder het nog te bouwen plafond passen, op de muur beneden een paar maten nog eens uittekenen, berekenen welke maten de gulden snede het meest benaderen, om 13.49 uur een balk in het zonlicht op de grond leggen zodat ik precies weet waar het zuiden is en welk deel van de ruimte door de zon wordt bestreken, mijn hoofd uit het raampje steken om te voelen hoe het met de wind staat, prijzen vergelijken in Nederland en Duitsland. En nu zegt de leverancier dat hij een week met vakantie gaat dus de bestelling kan nog wel een weekje wachten. O jee. Ik dacht dat ik bijna klaar was, maar nog een week weet ik vast ook wel te vullen.

Ditjes en hondenpoep

October 11th, 2017

Het is toch wel heel veel nadenken, dit huis.

Ik heb besloten de coniferen te laten verwijderen door de tuinman. Ik denk dat het een stuk vrolijker wordt in de tuin zonder dat sombere grijsblauw. Ik heb dan wel meer inkijk, maar ik ben al bezig een schutting op te trekken van het restafval uit het huis.

Verder ga ik vandaag een beslissing nemen over de dakramen. Als die binnen zijn, kan eindelijk de dakdekker/timmerman komen.

Ook heb ik de schoorsteenveger gesproken. Deze heb je in Duitsland nodig voor een controle van de schoorsteen. Het huis is zo ontzettend koud en de oude olie-cv is zo ontzettend inefficiënt, dat ik in ieder geval op korte termijn een houtkacheltje in het voorhuis wil zetten. Maar die schoorsteen is al lange tijd niet gebruikt en moet dus gecontroleerd worden.

Dan moet ik nog een container bestellen om het hout af te voeren. Want inmiddels word ik net als mijn buren gek van de rotzooi rondom het huis.

Toen ik zondag arriveerde, werd ik er weer mee geconfronteerd dat de mensen hier wat laaghartig zijn als ze je niet mogen, want er lag hondenpoep op mijn oprit. Ik heb niet de indruk dat dit een ongelukje was, of dat iemand vergeten is het op te ruimen. Helaas stond ik er ook nog met mijn schoen in, en stapte vervolgens in mijn auto, dus deze pesterij kostte me veel tijd en energie. Zo gaat het me net wat te vaak, dat ik mijn energie besteed aan dingen die anderen veroorzaken. Ik begin er dan ook over te denken om de stekker eruit te trekken, puur vanwege de mensen. Maar er zijn ook aardige mensen. Het is, als altijd, moeilijker me op de positieve zaken te richten dan op de negatieve omdat die laatste me meer raken.

Mijn architect ligt in het ziekenhuis. Het is een aardige man, dus ik ga hem bezoeken nu.

veilig achter de schutting

September 13th, 2017
  1. Ik heb een schuttinkje! De – minder prettige – aanleiding was dat de buren/verkopers ineens explodeerden in boosheid over dat ik zogenaamd nog kosten moet betalen. De laatste keer dat ik de verkoopster daarover sprak, was het allemaal niet de moeite waard om je als buren druk over te maken, was het allemaal vergeven en vergeten. Drie weken later krijg ik van haar man ineens een woedende mail over precies die kwestie. Wat ik in de tussentijd verkeerd heb gedaan, valt niet te bevroeden. Een dag later staan ze, op de erfgrens, tegen de gluurbuur woedend hun gal te spuwen dat ik ‘bekloppt’ (getikt) ben. De urgentie van enige beschutting werd daarmee ineens heel hoog. Gelukkig had ik nog een hulptroep uitstaan. Dus ik vroeg of hij wilde helpen met proberen een klein schuttinkje te plaatsen. Ik had alleen gelezen hoe het werkt dus het zou vooral een poging worden.

Nou, dat werd twee dagen buffelen. Maar de ‘poging tot’ werd daarmee een prachtig tussenschot. Ik had optisch veel minder verwacht van een rietmat van 30 euro. We hebben hem echter heel precies bevestigd, en dan kun je ook met een goedkoop materiaal iets moois maken. De palen zijn minder goedkoop, maar daar wordt nog een rooster aan gemonteerd, zodat een klimplant de komende 30 jaar de boel dicht kan houden, als het riet vergaan is. Ik ben zo ontzettend blij! Ik ben er gisteren wel tien keer heel tevreden achter gaan zitten, in de zon en uit het zicht. Zit steeds te glunderen. Ook omdat we zoiets moois zelf gemaakt hebben, ik ben ontzettend trots op wat we uit de grond gestampt hebben, alleen op basis van wat informatie op internet.

puinhoop

September 7th, 2017

Ik heb 2 dagen hulp gekregen en daardoor is de zolder eindelijk puinvrij. Yeah. Totaal hebben we zo’n 45 emmers puin naar beneden laten zakken en achter het huis gestort. Rekensommetje gemaakt, het moet zo’n 750 kilo zijn. De zolder is puinvrij, dus kan de tussenmuur worden afgebroken zodat er weer lekker veel puin te ruimen is straks. Maar dat laat ik doen. Want 750 kilo puin is eigenlijk ook al te  dol voor de doe-het-zelfer.

Reichswald verkennen op de mtb

August 27th, 2017
  • Vandaag ben ik eindelijk eens op de mountainbike gestapt. Het is nog even uitzoeken waar je leuk kunt rijden, maar ik heb toch al een paar stukken ontdekt. Dit is echt een topplek voor de mtb. Dat was ook een reden om dit huis te kopen, en toch staat mijn fiets nu al maandenlang ongebruikt in de schuur. Ik heb het sowieso al een paar jaar niet gedaan, dus ik moet wel een beetje het plezier terugvinden. En mijn conditie.

krachttraining, ook mentaal

August 23rd, 2017

Gisteren hoorde ik op het journaal dat krachttraining onderdeel is geworden van het officiële beweegadvies. Nou, ik doe hier bijna niet anders. En niet in een sportschool maar in de frisse buitenlucht.

Gisteren 200 kilo puin versleept naar mijn plaatsje achter. Maar dat was om iets te doen met mijn boosheid. Ik was boos op de achterbuurvrouw omdat ze onredelijk is. Ze liep te zeuren dat het haar zo pijn doet hoe de tuin erbij ligt, het was allemaal zo netjes toen haar ouders er nog woonden en nu lagen daar 2 betonblokken. Toen ik zei dat haar ouders die dingen in de grond hadden gestopt, en ik ze er slechts uit had gehaald, was dat natuurlijk niet zo. Die betonblokken waren daar in de oorlog terecht gekomen. Eerst was het verhaal altijd dat ze 120 jaar geleden in de grond waren gekomen, in ieder geval voordat haar ouders hier woonden. Toen ik zei dat in de grond ook een blikje petroleum zat uit de jaren ’50, is het verhaal aangepast. Naar de oorlog. Toen waren haar ouders ook even niet hier, dus toen is het gebeurd. Zolang haar ouders maar een aura van heiligheid kunnen houden. Tja, dan steek ik per definitie schril af, wat ik ook doe. Dus ik hoef mijn best ook niet te doen.

In eerste instantie was ik relaxed na deze conclusie. Maar na een paar uur heb ik toch zitten huilen. Hoe idioot deze mensen ook zijn, ik ben de enige die het weet. En ze vergallen mijn verblijf hier met hun onredelijke kritiek. Niet alleen de betonblokken, ook de stapel oud hout moest maar weg. Dat er momenteel geen container op het terrein kan, interesseert ze daarbij niet. Ze doen alsof ze nog steeds zeggenschap hebben over het huis.. En toen werd ik dus heel boos met als resultaat het puinruimen. Ik heb al het puin dat ik nu al weken binnen in de gang heb staan, naar buiten gesleept en op een hoop gesmeten. Achter de composthoop, uit het zicht, dat wel.

Toen ben ik nog grind in zakken gaan scheppen. Het grind moet er toch uit. Maar ik wil het er nú uit omdat ik zo snel mogelijk de herinnering wil uitwissen aan de vorige bewoner. En toen ik stopte, was het flink rommelig, en dat vond ik ook fijn. Nog even wat zout in de wond. Nou, daarna had ik het allemaal wel losgelaten.

Wat heb ik gedaan dat níet met de buren te maken heeft? Gras gemaaid want dat was heel hoog. Ik doe het altijd in drie delen. Toen ik deel 1 klaar had, rende er ineens een muis vanuit  deel 1 naar deel 2. Vervolgens heb ik heel rustig de grasmaaier rond geduwd. Ik wilde geen gemalen muis in mijn maaier. Toen deel 2 bijna klaar was, kwam er een kikker uit het gras springen. Ik schrok me rot, dat heb ik steeds met kikkers. Ik heb deel 3 laten staan. Daar mogen de muizen en kikkers wonen.

Vanavond heb ik buiten gegeten bij kaarslicht. Ik heb enorm genoten van mijn ‘buiten’. Daar was het me eigenlijk om te doen toen ik dit huis kocht.

Verder heb ik 6 kilo honing gekocht bij een lokale imker, voor een heel lage prijs, en ik ben er heel blij mee. Het is heerlijke honing en het wordt vast goede wijn. Die wijn moet ik nog gaan maken, maar ik voel me nu al rijk. Toch wel. Even. Ondanks de buren

 

problemen met de andere buren

August 8th, 2017

Ik heb al een tijdje niet gepost want de renovatie staat stil. De timmermannen zijn geweest voor het dak en ik heb nu 2 verschillende opinies over wat te doen, met heel verschillende kostenplaatjes. Dus ik ga nog maar een derde timmerman vragen.

Toen raakte ik mijn portemonnee kwijt. De hoop dat ik hem netjes terugkrijg is inmiddels wel vervlogen dus ik ben in Amsterdam en ga morgen het slagveld van de bureaucratie betreden, en diep in de buidel tasten voor een nieuw rijbewijs. Eerst foto’s maken. Wat een gedoe.

De portemonnee lag op mijn dak toen ik bij de supermarkt wegreed en zo is hij verloren geraakt. Ik ben wel vaker verstrooid, maar was die dag echt met mijn hoofd er niet bij omdat ik nu ook ruzie heb met de achterburen, de verkopers. Ze proberen mij te laten betalen voor gemeentelijke en stroomkosten vanaf het moment dat we bij de notaris hebben gezeten. Dat betekent 4 maanden kosten, terwijl ik er 2 maanden gewoond heb. Het is natuurlijk best redelijk dat ik voor die 2 maanden kosten betaal. Als ze me die 2 maanden niet het leven zuur hadden gemaakt door steeds mijn huis en tuin in te lopen “omdat het toch nog niet mijn eigendom was”. Ik had de koopsom betaald maar het wasgoed werd nog gewoon opgehangen in mijn tuin. Ik ben uiteindelijk naar Amsterdam gevlucht totdat ik juridisch eigenaar was. Ik ga niet blijmoedig de volledige lasten betalen, als ik de volledige lusten niet heb gehad.

Waarom de kosten nu pas als een konijn uit de hoed komen weet ik ook niet. Ze hebben misschien spijt gekregen van hun ruimhartige aanbod zodra ik in het huis zat. Misschien was de uitnodiging om het huis te gaan gebruiken alleen maar erop gericht mij alle kosten te laten betalen. Of het probleem zit in hun onderlinge communicatie. Ik kan het eigenlijk niet meer opbrengen om me erin te verdiepen. Want we hebben nu zelfs problemen over die 2 maanden kosten. Voor de gemeentelijke lasten betaal ik nota bene al 3 maanden kosten. Nu komt er voor water en stroom ineens een berekening waarin ik het verbruik betaal voor de volle 4 maanden. Het werd een pittige discussie en toen kwam daar ineens het verwijt dat ik het huis in een ruïne heb veranderd. Dat is dus wat ze echt van me vinden. Krab aan de oppervlakte en je komt erachter. Net als in de tuin, het is veel bouwafval onder een dun laagje aarde.

Toen kwam ook weer de discussie over de brandverzekering. Volgens de verkoper mocht ik blij zijn dat hij de kosten van de brandverzekering niet had doorberekend. Dat was echt een heel oude koe die daar uit de sloot werd getrokken. Toen ik eigenaar werd, heb ik al gezegd dat ik de brandverzekering niet overneem omdat het huis geen waarde heeft. Als het verbrandt kan ik de afbraak zelf nog wel betalen. Volgens de eigenaar is brandverzekering verplicht. Ik heb het opgezocht en het was niet waar. Hij geloofde me niet! Ik moest maar even met de verzekeraar bellen. Inmiddels ken ik ze goed genoeg om te weten dat als ik lieg dat ik gebeld heb, ze het achter mijn rug gaan controleren bij de verzekeraar. Voor de lieve vrede heb ik dus gebeld met de verzekeraar en vervolgens nog eens tegen de verkoper gezegd dat het niet verplicht is. Nu zei hij weer dat het verplicht was. Als een op hol geslagen machine. Misschien is hij gestoord.

Kortom: de relatie met de buren is niet goed en ik kan het niet meer opbrengen om die te redden. Het is als een betonblok van 30 kilo in je tuin ontdekken, om maar even bij de tuinmetafoor te blijven. Ik kan wel graven, maar ik krijg het er toch niet uit. Gelukkig zit de schutting nog maar in de planningfase. Die kan nu wel met een 15 meter worden uitgebreid zodat de tuin ook aan de achterkant dicht is.  Gelukkig heb ik nog één goede en normaal denkende buur. En daar staat al een goede muur tussen.

Misschien is het gewoon de kift omdat ik zo een geweldige groentetuin heb. Het is één groene puinhoop 🙂 Ik heb voor ik naar Amsterdam vertrok een pompoen, 2 courgettes, 6 bieten en een portie sperziebonen geoogst. Dat is het enige leuke nieuws. Toch wel jammer want ik ben er gaan wonen voor de tuin en de rust en nu gaat alle aandacht naar de buren, in negatieve zin. Ik denk er maar even niet meer over na anders verlies ik naast mijn portemonnee ook nog mijn verstand.  

meer foto’s

July 9th, 2017

Ik kreeg een verzoek voor meer foto’s. Dus meer foto’s. Het is wel lastig om dan de lay-out goed te krijgen, het blijft een rommeltje. Maar zo is het met het huis zelf immers ook dus des te beter voor de totaalindruk.

Eerst maar even de buitenkant. De achter-/zijkant van het huis, de zijkant en de voorkant van het huis (ik woon rechts, en de gluurbuur links).

 

 

 

 

 

 

En dan binnen: het kamertje beneden voor (nu logeerkamer), het kamertje daar direct achter (mijn slaapkamer) en het lagergelegen kamertje daar weer achter. Daar ben ik nu het meest en dat is ook mijn keuken, dus het is wat rommelig 🙂

 

 

Dan de hal, de kelder, de trap naar de zolder, de zolder.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En de schuur met de trap naar de tweede zolder, de tweede zolder zelf, en het uitzicht dat ik van daaruit moet krijgen als hij verbouwd is. Als laatste het uitzicht aan de voorkant van het huis.

 

 

 

 

 

 

 

pad in de nacht

July 6th, 2017

Toen ik vanavond het vuilnis had weggezet en weer naar binnen ging, liep de deur over iets diks bij het sluiten. Iets diks en ronds, dat ineens ging bewegen. Ik schrok me rot, maar het was slechts een pad. Die ik vervolgens weer naar buiten moest zien te werken, wat lastig was omdat de deur nu achter hem zat. Ik snap eigenlijk niet dat die deur over hem heen was gegaan, want dat is een ruimte van 2 cm, en deze pad was 4 cm dik. De pad had het vast niet leuk gevonden, maar hij kon nog springen en begon veiligheid te zoeken langs de muur.

Omdat hij niet zo snel ging, ben ik in de woonkamer gaan zoeken naar iets om over hem heen te zetten. Het werd een Tupperware-bak. Maar dat bleek een onzinnig plan, het werd me snel duidelijk dat ik die nooit over hem heen ging zetten. Uiteindelijk wist ik hem wel uit de hoek weten te jagen, en richting de inmiddels geopende deur.

Maar ik verloor hem uit het oog toen hij achter de trap sprong. Omdat het kleedje bij de deur een paddenkleur heeft, met daarachter de donkere nacht, heb ik hem niet naar buiten zien springen. Dat is een beetje onrustig. Ik heb wel uitgebreid gecheckt natuurlijk, en deduceer dat er geen pad meer is. Voor de pad hoop ik vooral op een goede afloop, want ik vond het erg zielig.