Geef mij een alternatief voor Geert Wilders

February 19th, 2017

Ik zie het helemaal niet meer zitten met dat stemmen. Ik wil niet op Geert Wilders stemmen maar geen enkele andere politieke partij biedt een geschikte en snelle oplossing tegen de migrantenstroom. De VVD slaat tegen burgers een toon aan als tegen een kind dat ’s nacht huilend uit bed komt. Alleen ben ik geen kind. En heb geen irreële angst, maar een goed werkend verstand dat zich bezig houdt met cijfers en logica, boerenwijsheden zoals dat de kost voor de baat uitgaat, en het gegeven dat migranten nooit gaan opleveren wat ze kosten. We hebben steeds meer geld nodig om dit vol te houden en dat geld is er niet. Emotie komt er bij mij pas bij als ik zie dat geen enkele politicus dit probleem onder ogen durft te zien, behalve een lege huls als Geert Wilders. Ik mag straks stemmen maar niemand vertolkt mijn stem.

De politici hebben het alleen maar over de cadeautjes die ze straks gaan verdelen omdat de economie weer aantrekt. Eerlijker zou zijn om te zeggen dat die voordeeltjes gaan naar mensen die we niet kennen en die toevallig aan onze deur komen kloppen. “Het gaat iets beter, en dat merken straks vooral mensen waar we eigenlijk niets mee te maken hebben.” Het voelt niet erg Nederlands voor mij.

Maar mijn mening doet er niet toe en dat voelt dan wel weer heel Nederlands, voor mij. Ik heb me nooit Nederlander gevoeld. Ik heb me altijd uitgekakt gevoeld en ik weet niet eens waarom. Ik streef er nu al jaren naar om me Nederlander te voelen, en soms denk ik dat het bijna lukt, maar het lukt me nooit. Ik weet dat een deel van de allochtonen zich hier niet thuis voelt, maar voor autochtonen zoals ik, is het evenmin een gegeven. Ik ben niet ontheemd doordat ik door migranten omringd ben. Ik sterf een beetje af doordat ik door migranten omringd ben, dat wel, en dat maakt het wel moeilijker om me Nederlander te gaan voelen. Maar mijn probleem is dat ik in de kern niet dat vanzelfsprekend zorgeloze heb van de echte Nederlander, voortkomend uit permanente financiële zekerheid. Het altijd veilig denken te zijn. Het schijnt mij de grootste verworvenheid van Nederlanderschap toe om dat wél te hebben. Maar ik ben dus meer iemand die hier toevallig woont, de winters koud vindt, maar het financiële klimaat voorlopig goed genoeg om te blijven.

Dat er ook buitenlanders wonen in Nederland geeft mij niet het gevoel dat dit Nederland niet meer is. Ik weet dat ergens voorbij die brabbelende vreemdelingen nog steeds Nederlanders wonen, en misschien ook Nederlanders die zijn zoals ik. Maar het voelt onbereikbaar, alsof ik me eerst door een dikke laag onbegrijpelijke blubber moet slaan om in een maalstroom van toevallige tegenwerking misschien mensen zoals ik te bereiken. Ik heb het een beetje opgegeven. Hooguit zijn buitenlanders dus een verdere hindernis in de toch al lastige opgave me een Nederlander te voelen. De Hollandse kust verwijdert zich verder van mij, door golven donkerharige instroom. Ze ontnemen me inmiddels het zicht op waar ik naar streefde. Ik sluit mezelf steeds meer op in mijn huis.

Buitenlanders integreren niet en dat moeten we ook niet van ze verwachten. Ik ga zelf ook geen tijd steken in het leren kennen van buitenlanders. Ze zijn niet bijster interessant en ik besteed mijn tijd liever aan mezelf en de mijnen. Waarschijnlijk wensdenkt de overheid dat mensen zoals ik, die er toevallig tussen wonen, buitenlanders helpen met integreren. Maar ik vind niet dat alles wat op mijn deur komt kloppen, mijn probleem is. Bovendien: als ik wil geven, bepaal ik zelf wel aan wie en dat is zeker niet aan de eerste de beste die aan de deur komt kloppen. En ik geef niet weg wat ik zelf niet heb. Dit zijn misschien onbegrijpelijke uitgangspunten voor echte Nederlanders, maar voor mij werken ze erg goed.

Ik vind het niet zo erg als een paar mensen die niks met Nederland te maken hebben, en mijn Nederlanderschap in de weg zitten, uitkeringen hebben en meeprofiteren van het welvaartssysteem (dat we ook maar in de schoot geworpen hebben gekregen door een enorme gasbel).Er zijn nou eenmaal altijd een paar slimmerds die voordeel weten te trekken van een systeem. Je houdt dat niet tegen en het is geen grond voor haat. Evenmin voor liefde.

Maar de luxe-positie van helemaal niet meer opletten wie er wat wegneemt, heeft niemand lang. En zeker een overheid niet nu een gure wind begint op te steken van afnemende energiereserves, overbevolking, klimaatproblematiek en overtollig worden van banen door automatisering. We gaan krappere tijden tegemoet. Dat vluchtelingen niets opleveren en ook nooit gaan opleveren wat ze kosten, valt daarmee niet te verenigen. Aan de onderkant van de maatschappij beginnen mensen al te voelen dat het krapper is. De uitkeringen zijn nog genoeg om van te leven, maar de foutmarges zijn kleiner geworden. Als je even niet oplet, of als er even iets mis gaat, kan je leven financieel uit de rails lopen en je krijgt het maar moeilijk weer recht. Dat is wat er verandert. Daaraan zie je dat we al minder rijk zijn: er is minder ruimte. Alleen de mensen met veel ruimte merken het nog niet. Zoals de middenklasse en de bovenklasse waar de politici in zitten. Ze voelen niks en denken daardoor dat er geen probleem is. Het heeft waarschijnlijk met hun eigen, slecht gekalibreerde, onderbuik te maken. Tegelijkertijd vegen ze anti-migratie-sentimenten op één hoop met onderbuikgevoelens van de onderklasse. Ik neem de politici niet serieus en zij mij niet.

Geert Wilders wil ik niet als premier. In de VS wilden ze Trump ook niet als president, en toch is hij gekozen, bij gebrek aan alternatief. Ik wil dat Nederland in de EU blijft. In Engeland wilden ze dat ook en toch is er anders gekozen, bij gebrek aan alternatief.

Ik wil als kiezer maar één ding echt dringend: een snel en krachtig einde aan de migratiestromen. Maar ik wil geen Geert Wilders en ik wil geen vertrek uit de EU. Ik wil ook geen splinterpartij oprichten. Hoe kan ik er dan mijn stem geven aan dit belang? Politici, ik vraag alleen een redelijk alternatief.